my journal and journey

หรือถาวรวะ...

คือ ชูจังอาการร่อแร่มากๆ

เลยไม่ได้มาว่างอัพหรือไรเลย

 

 

 

ก็ ปิดแม่ง....

 

 

ถ้าหายดีได้(ซึ่งไม่มีวัน)

ค่อยเปิดอีกที

 

ไม่มีรูปอะ

แต่มาเล่าให้ฟัง อั๊ง

แบบ วันนี้นะ ตอนที่ได้ขึ้นเวที เค้าแบบ... หัวใจเต้นแรงเลยอะ

คือ มันฟังดูบ้าแล้วก็เพ้อนะ แต่รู้สึกแบบ

เหมือนได้เข้าใกล้คาเนปเป้ขึ้นอีกก้าวจริงๆนะ

มันแบบ ได้เข้าไปในโลกเค้ามากขึ้นอะ มันซาบซึ้งตื้นตัน และเพ้อ (แต่ประเด็นคือกูไม่ได้เมากัญชา)

คือ แบบ ได้เรียนวิธี AD-LIB ด้วย

มันส์มาก แต่แบบ พอขึ้นเวที มันกว้าง เลยจะก้าวจะเดินอะไรลำบากขึ้น คือต้องจำคิวตัวเองแม่นๆ

เค้าบอกให้เราเล่นเป็นลูกสาวออกแนวGOTH...

ดิฉันไม่มีเครื่องแบบอย่างนั้น ณ ที่นี่ค่ะ แสรด

กูไม่ซื้อนะคะ (หรือจะเนียนบอกแม่ว่าต้องซื้อดี จะได้ไปชอปที่ฮอททอปิค อั๊ง)

ก็แบบ แฮ่ สนุก สนุก มากๆเลย ตอนซ้อม ตอนแบบ เดินไปเดินมา มันสนุกทุกอย่างเลย

ถึงจะเป็นแค่บทเล็กๆอะ แบบ ได้รู้เลย ว่าคาเนปเป้ทำงานพวกนี้สนุกยังไง เรายังสนุกเลย ฮ่าๆๆๆ

อั๊ง

มีคนถ่ายคลิปแน่ (เรอะ)

แม่จะถ่าย แฮ่

สี่ทุ่มละ เด๋วนอนละ...

คุนกีไม่อยู่ เค้านอนเร็ว อั๊ง

 

←　ミートボールマリナラーパスター!!

(ขโมยมัลติมาหมด)เมื่อวานเค้าทำพาสต้ามีทบอลมารินารากินล่ะล่ะล่ะ อรั๊ยยยยย (ไม่ใส่ผักเลยซักอย่าง ก๊าก มีเห็ดแชมปิญองนิดหน่อย อั๊ง)

อาหย่อย คุนกีชอบกินปะ

มีทบอลเป็นของที่ซื้อมาจากIKEAอะ เป็นมีทบอลสัญชาติสวีเดน

อาหารสุซังอาหย่อย แฮ่

ฮือ

อยากกลับบ้าน บ้าน บ้าน

แต่ถ้ากลับบ้านจะไม่ได้ทำอาหารพวกนี้กินเลย ฮือออ

กลิ้งไปมา

มีไรวะ

อ๋อ ปวดท้อง

แล้วก็ เมื่อวานเช้า ได้คุยกับพวกพี้ยาด้วย(?) (วงในมาก)

อั๊งงงงงงงงงงง

 

(เลียนแบบเหลือง)

- การฝึกซ้อมเป็นไปด้วยดี

- แต่ต้องเขียนบทพูดด้วย ของวิชาออดิชั่น

- อาจารย์ที่สอนออดิชั่นรู้จักเทนิมิว

- เพื่อนในห้องสามคนรู้จักปุริ

- เพื่อนครึ่งห้องรู้จักคอสเพลย์

- คนรู้จักปุรินั่นคือคนที่นอนในโลง

- เรียนการแสดงสนุก

- เล่นเป็นเด็กอายุสิบห้า

- เด็กมีปัญหาวัยต่อต้านพ่อแม่

- มีบทพูดนิดหน่อยเท่านั้น

- เป็นบทเล็กๆ

- เหมือนจะมีคนได้ถ่ายคลิปให้ล่ะ...

- อย่าคาดหวังอะไรมากมาย

- ผมยาวไม่เป็นทรงแล้ว

- อยากตัด

- ค่าตัดผมที่นี่หัวละห้าร้อย

- ไปตายซะอีอ้วน

- แค่ตัดนะ ไม่นับสระได

- สันขวานเอ๊ย

- จะไม่คิดมาก ไม่คิดมาก ไม่คิดมาก

- อยากได้คาเนปเป้

- ลดโปรโมชั่นเหลือคาเนมิก็ยังได้

- ไม่ตอบเมสเสจกูกลับอะ

- เมาบุหรี่

- แต่ถ้าคาเนปเป้สูบบุหรี่ไม่ว่ากัน

- เหมือนเสียงจะดีขึ้นหน่อยๆ

- แต่ก็ยังต้องฝึกอีกเยอะ

- เพื่ออะไรก็ยังไม่รู้

- เพื่อต่อชีวิตออกไปอีกวันล่ะมั้ง

- แม่บอกให้เลิกน้ำอัดลม

- เหมือนให้กูเลิกยาเลยค่ะ

- เร็วๆนี้จะมารีวิวเรื่องให้ฟังนะ

- ละครที่จะเล่นเดือนตุลาน่ะ...

- เลิฟสาค่า

- เลิฟคุนกี

- อั๊ง จุ๊บ เลิฟ

- เลิฟคุนชมพู่ (ชื่อใหม่นะแก)

- อั๊ง ถีบ เลิฟ (ไม่ได้เขียนผิด)

อรั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

←　ก่อนอื่นเลย นี่คือเค้กวันเกิดของดอกไม้ พิซซ่าสิบแปดนิ้ว

เค้กมันแพง มีแต่ร้านเค้กแบบฝรั่งเศส... ฮื้ออออออออ

แต่ก็สั่งมากินแล้ว

ชีวิตเราช่าง ขำได้อีกจริงจังเหลือเกิน

แต่ว่าพ่อกับแม่บอกจะยอมซื้อหนังสือเพอร์ซีย์ซีรี่ย์ให้ เลยแบบ ลัลล้า เด๋วต้องไปสั่งในอเมซอนซะแล้ว

ตอนนี้อยู่ในภาวะหางานหาเงิน แต่ที่นี่ทำงานไม่ได้... แย่ว่ะพี่น้อง

โอเค มาเข้าเรื่องกันดีกว่า

ดังที่ขึ้นหัวเอนทรี่ไว้

"เล่าเรื่องละครเวทีที่จะเล่นให้ฟัง"

จะเล่าให้ฟังตั้งแต่เริ่มเลย รักกันจริงอ่านให้จบนะ อั๊ง

อธิบายก่อน คลาสนี้ที่เลือกเรียนคือ Beginning Acting I นะคะ (เรียนวันอังคาร กะ พฤหัส) ตอนแรกเราก็คิดว่าแบบ อาจารย์จะมาสอน เป็นคลาสเลคเชอร์ ต้องซื้อหนังสือ

(乂ω′) เปล่าเลยค่ะพี่น้อง

วันแรก - แนะนำวิชา บอกว่า มีเลคเชอร์หนเดียว หนังสือไม่ต้องซื้อ ที่เหลือเปนเวิร์คช็อปหมดเลย

Σ(ﾟ□ﾟ(ﾟ□ﾟ*) Say what?? (ตอนนี้ติดคำนี้มาก... แม่งติดคำมากมายเลยอะ มีแบบ เซย์ว้อท? เย้～มี ด๊าาาา และอีกมากมาย← กูชักหลุดประเด็น)

เค ก็ไม่ไร แค่แบบ ไปมีทกันที่เวทีใหญ่ เพื่อพบกับพวกนักเรียนจากคลาสอื่น ซึ่งทำให้เราได้ค้นพบว่า แม้เวลาเรียนจะบอกต่างกัน แต่เอาเข้าจริง แม่งเรียนรวมกันค่ะ มีนร.จากคลาสดังนี้

Beginning Acting II

Advance Acting

Directing

แล้วก็คลาสเรา

ตอนแนะนำตัวแบบ บรรยากาศในโรงละครสนุกสนานมาก คืออาจารย์จะเรียกชื่อนักเรียนจากบนเวทีอะ แล้วคนที่โดนเรียกก็ให้ขานรับ ยกมือเฉยๆไม่ได้ ถ้ามีชื่อเล่นที่อยากให้อาจารย์เรียกให้บอก ไรเงี้ย มันทำให้เราสนุกไปด้วยเลย ทุกคนจะแหย่กันแซวกัน ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน มันทำให้บรรยากาศไม่เครียดน่ะ

。(⌒∇⌒。)三(。⌒∇⌒)。 หนุกหนานมาก

เค้าก็บอกว่า คลาสหน้า จะเริ่มเวิร์คชอปแล้ว เราก็แบบ เฮ้ย Σ(・oノ)ノ ทำไมเร็วงี้วะ

วันนั้นก็แยกย้ายกลับ

พอวันต่อมา คลาสมีท เค้าให้แนะนำตัวกับเพื่อนในคลาสก่อน

นี่เป็นข้อดีมากๆของประเทศอีอ้วนที่ดอกไม้ชื่นชอบ (มันเป็นหนึ่งในสามข้อ)

แบบ อันนี้เป็นมุมมองของดอกไม้นะ

ไม่ว่าคนที่ออกมาแนะนำตัว จะดูเนิร์ด จะดูเพี้ยนแค่ไหน ทุกคนมองว่า มันเป็นสิ่งที่น่าสนใจ ไม่มีใครดูถูกใครเลยอะ

กรณีตัวอย่าง

นายเอ "ฮาย ชั้นชื่อเอ ชอบเอากระดูกสัตว์มาทำฟิกเกอร์ แล้วก็นอนในโลงศพ"

ถ้าเป็นปกติ ต้องไม่มีใครคุยกับมันแน่ๆค่ะ

แต่นี่

นายบีที่นั่งอยู่ "โลงสีอะไรน่ะ?"

เอ "ขาว"

บี "นอนสบายเหรอ"

เอ "อือ สบาย ไม่ต้องทำความสะอาดมากด้วย ดีกว่าอยู่ห้องอีก"

บี "มีเหตุผลมีเหตุผล"

ทุกคนก็ฮือฮา ดูจะชื่นชอบกัน (ﾟ∇^d) เยี่ยมมาก

โอเค นอกเรื่องเสร็จละ ก็แนะนำตัวกันเรียบร้อย ก็เข้าโรงละครอีกเหมือนเดิม ทีนี้ อาจารย์เค้าก็เช็คชื่ออีกรอบ แล้วเค้าก็ให้ผู้กำกับละครแต่ละเรื่องยืนขึ้น แล้วเรียกนักแสดงที่ตัวเองเลือกน่ะ ฮึ้ย เค้าอยากบอก มันตื่นเต้นมาก คือแบบ สคริปต์ยังไม่เรียบร้อยทุกเรื่องไง แต่กำหนดแสดงวันเดียวกัน

มันเป็นความรู้สึกที่สุดยอดเลยล่ะ

ตอนที่แบบ ผู้กำกับที่ชื่อร็อกแซนน์โดนเรียก

เค้าก็แบบ ยืนขึ้น เรียกเจคอบ ไมค์ แมท ลูน่า แล้วแบบ เค้าก็เงียบไปนิดนึง เราก็ลุ้น (เพราะอยากได้งานเลย)

o(-ω-o)(o-ω-)oo(-ω-o)(o-ω-)o

ร็อกแซนน์ "Hana.... Va..... va...." (ขอโทษที่นามสกุลกูยาวเกินปกติพวกคุน)

โคตรดีใจมาก ตอนนั้น แบบ รีบยกมือแล้วก็ยืนขึ้น

☆+:;;;;;:+☆ヾ(*´∀｀*）ノ☆+:;;;;;:+☆

"Yay~here~~~ and don't try my last name! Just Hana is fine~!"

ทุกคนก็ขำฮากันไป (เพราะนามสกุลฝรั่งไม่สู้เลย..)

เค้า ได้ งาน แล้ว!!!!!

Yay~me ヾ(≧ー≦)ゞ ヾ(_ _)〃 ヾ(≧ー≦)ゞ ヾ(_ _)〃~~~

ปลื้มใจมีความสุข

จากนั้นก็แยกย้ายออกไปเลย เพื่อเตรียมงาน

เรื่องที่น่าดีใจก็คือ กลุ่มเรามีสคริปต์แล้ว

เย้อีกที ヽ(∇⌒ヽ)(ﾉ⌒∇)ﾉ

ทีนี้ ก็เข้าสู่ช่วงทดลองอ่านบท

ผู้กำกับเค้าก็แบบ จิ้มเลย นี่เปนนี่ นี่เปนนั่น

ในบทจะมีบทสตรีสองคน คือแม่กับลูกสาว แล้วก็มีพ่อใหม่พ่อเก่าลูกชาย เค้าก็จิ้มๆๆ

ให้ลองอ่านซ้อมกัน เพื่อที่เค้าจะได้เลือกว่า คนไหนเป็นคนไหนดี

บทแรงมากขอบอก

ก็ซ้อมอ่านกันไป สรุปฝั่งผู้ชายเสร็จ ผกก.ก็หันมามองเรากับลูน่า (เด็กผู้หญิงชื่อลูน่า ที่เหมือนลูน่าในแฮร์รี่มากๆแบบ แม่ง เหมือนขิงๆ ตั้งแต่วิธีพูด วิธีเดินลอยๆ หน้าลอยๆ พูดเบาๆลอยๆ พูดพึมพำคนเดียวก็ได้...(￣▽￣;)!!)

ทีนี้ ผกก.ก็แบบ ทำไงดี เลือกไม่ถูก เพราะอ่านออกมาพอๆกันเลย เอางี้ละกัน ได้วิธีตัดสินใจแล้ว

เราก็เตรียมนะ แบบ จะให้จับฉลาก หรือไร

ผกก "เป่า ยิง ฉุบ!!"

Say what??? Σ(・ω・ノ)ノ

บางทีก็ไม่เข้าใจฝรั่ง...

ดอกไม้ก็เลยได้บทเป็นลูกสาว

เป็นอเมริกันทีนมีปัญหาค่ะ

ตอนแรกก็คิดว่า ก็พูดบท ท่องบท ไม่เป็นไร หน้าสุดท้ายน่ากลัวมาก แบบ โคตรหยาบคาย เป็นสคริปต์แบบที่เอาไว้ซ้อมกับเพื่อนได้อย่างเดียว

กำลังพยายามท่องจำอยู่ เค้าขอภายในวันที่สิบ...

Σ(ﾟ□ﾟ;) ส (｡□｡;) สิ (;ﾟ□ﾟ) สิบ!!

ไม่ใช่ภาษาแม่นะคะ...

แต่ก็นั่นแหละ เรื่องโดยรวม

สนุกมากเลยยยยยยยยย

ตอนนี้กำลังพยายามท่อง

สู้เว้━━━o(・`ω´・)○))━━━ย!!!

ฮี่

☆((ヾ(´∀｀＠)ガンバリマス!! ガンバリマス!!

edit @ 29 Aug 2009 15:05:21 by ☆hana★はなっぺ☆

edit @ 29 Aug 2009 15:12:57 by ☆hana★はなっぺ☆